Writer’s block

Meestal weet ik wel wat te vertellen. Even die momenten buiten beschouwing latend dat je net niet met je mond vol tanden wil staan, maar onmogelijk het onvermijdelijke kan omzeilen. Zoals wanneer je lik op stuk wil geven na een gemene opmerking, maar je te aangedaan bent om nog een woord over je lippen te krijgen. Of wanneer je oog in oog staat met je eerste kalverliefde. Zo van die momenten kent iedereen waarschijnlijk wel, maar op dit moment weet ik precies nooit wat te vertellen. Of wanneer ik dan in koortsachtige verwachting van een uiterst boeidende blog achter mijn computer kruip, vrees ik plots dat iedereen het toch maar volkomen oninteressant zal vinden. En dan ga ik maar snel iets anders doen.  Maar nu heb ik me -voor de zoveelste keer al- voorgenomen om tussen al dat anders toch maar mijn verhalen te vertellen. En als jullie het totaal niet boeiend zouden vinden, dan zal ik het wel snel weten, toch?